خودکار کم رنگ

حالا در نظر بگيريد يك نوجوان چهارده ساله را كه مرتب به مغزش اين مسائل را

تلقين كنند به چه ذهنيتي مي رسد ؟اين موضوع را همين جا فعلن رها كرده و

بازگشتي همانند شعر به عقب و زمان جنگ مي نمائيم .نوجواني چهارده ساله

كه هنوز بايد نوجواني كند با مخوف ترين ميراث تمدن بشري مواجه مي شود

كسي كه احتمالن تا كنون مرده نديده _دست قطع شده ؛پاي قطع شده؛و

ايضن سر قطع شده ؛بدن تكه پاره و...اكنون يك لحظه رهايش نمي كند

خوب اين مسائل همان موقع چون در كنار ديگرها هست و به قولي مغزش

گرم است عذابش نمي دهد اما بعد ....

شور و شوق نو جوان های بي ريا و ساده اي را ياد بياوريد

كه به خاطر همان شعارها ئي كه بعضي هاشان را نوشتم ثبت نام مي كردند

تا پس از گذراندن يك دوره كوتاه آموزشي به جنگ با نيروهائي بروند كه به

مخوف ترين سلاح ها مجهز و بهترين دوره هاي آموزشي را پشت سر

گذاشته اند دوست هاي بنده نيروهاي ويژه عراق را شايد يادشان بيايد

اين نوجوان ساده را بگذاريد كنار آنها. كساني كه اگر معلم سرشان داد مي زد

بغض مي كردند واشكهاي شان سرازير مي شد (منظور من قلب پاك و

بي آلايش شان است) در مقابل كماندو هائي كه آدم كشتن برايشان مثل

بستني خوردن بود قرار گرفتند .و صحنه فراموش نشدني

گريه هاي نوجوان هایی كه عشق رفتن به خط مقدم و جنگ با

دشمن كافر(؟؟؟؟؟؟؟)را داشتند و صحنه طنز تلخي تا حدودي غير مستقيم

كه شعر ارائه مي دهد از بزرگ تر هائي كه براي گذراندن مثلن يك دوره

اجباري در جبهه به خاطر اداري بودن يا به نوائي رسيدن آمده اند و تمام

تلاش شان اين است كه جزو نيروهاي پشتيباني آشپزخانه _مسئوليت در

تداركات و...قرار گيرند و در طول اين مدت هميشه تلاش مي كنند اصلن به

جاهائي كه صداي تير مي آيد هم نزديك نشوند.

"جعبه جعبه مهمات برسد از قفقاز "مرا ياد" موشك هاي

كرم ابريشم" انداخت چقدر پول نفت بي زبان در جيب اين چيني ها سرازير

 شد اما گور بابا شون تير كمان سنگي من بهتر از موشك هاي آنها عمل

مي كرد خوب تك تير اندازها عراقي كه واقعن حرف نداشتند اصولن كار

تك تيرانداز خيلي سخت است بعضي وقت ها بايد در يک موقعيت

چند ساعت بي حركت باشد تا بتواند به هدفش برسد و پيشاني سوژه مورد

نظر را بتركاند. و خاطره انگيز ترين صحنه اي كه موجب مي شد فكر كني

كساني هم هستند كه نمي جنگند لحظه رسيدن نامه بود حالا يا با موتور يا

وقتي هم كه تو قرار گاه پشت خط بودي با لند كروز يا چيزي شبيه آن كه

اصلن وسيله رساندن نامه نبود خوب در جنگ هيچ چيز سر جاي خودش نيست.

و ورود عشق در لحظه هائی كه خون و مرگ تمام زندگي انسان را متعلق به

خودش كرده است و بيدار شدن وجه طبيعي انسان كه گرفتار گرد و غبار

برخاسته از شدت بارش خمپاره هاست.و پاكت هاي نامه اي كه رويش

ستون رزمنده هائي را نشانده بودند با پرچم هاي يا حسين _يا ابوالفضل

_يا زهراو...و تو نمي دانستي كه چند نفر از افراد حاضر در اين عكسي كه

روي پاكت نامه هست كشته شده اند اصلن اين فكر هيچ وقت به سراغت

نمي آمد.پاكت هائي با شكل به خصوص بسته شدن شان و دعاهائي كه

روي پاكت الزامن همراه نامه به سوي مقصد هائي در پشت جبهه ها مي رفت.

و چقدر زيبا است اين عشق:

 "...ملالي نيست

 جز دوري شما..."

خوب دوباره بر مي گرديم به همان ابتدا زماني كه هنوز روايت فلاش بك نخورده

 بود يعني زمان حاضر و سطر:

"عذابم مي دهد دنياي بدون در گيري..."

و بعد از روايت داستاني از طريق فلاش بك به زمان گذشته و جنگ دوباره تكرار

مي كند:

"چندشم مي شود از دنياي بدون جنگ..."

اين حالت در شعري كه گفته ام به من هم دست داد اما به شكلي ديگر :

"...بنويسد

گلادياتور سپرش را غلاف كرده است..."